donderdag 5 januari 2017

De overleden buizerd en het Valkje

Het Valkje
Vandaag 20 jaar geleden stierf Berry. Hij werd destijds in België begraven, omdat het plan was daar te gaan wonen. Achteraf bleek dat voor mij alleen een onmogelijke taak. Dus lag hij daar eenzaam in een vreemd land. Echter het is geen probleem om regelmatig het graf te bezoeken. Ik combineer het met fotograferen en tanken, wat in België meer dan 20 eurocent per liter goedkoper is. Zo ook vandaag. Op de terugweg moest ik iets ophalen in Duitsland. Ja, ik woon nu eenmaal in zuid Limburg, dus 3 landen die bij elkaar liggen, wat maakt dat ik Europa doorreis in een uurtje tijd. Heel leuk.

Even voorbij Roosteren liepen de wilde paarden, waarvan ik er één op 28 november vorig jaar een healing had gegeven. Ik kon de jonge hengst niet vinden tussen de groep. Ze liepen nogal verdeeld over een groot terrein. Jammer, ik had hem graag ontmoet om te kijken hoe zijn been was genezen. (Lees mijn verhaal op: http://levensverhalenvanjouenmij.blogspot.nl/2016/11/de-jonge-wilde-hengst-en-ik-en-mijn.html)

Het Valkje
Even later zag ik een kleine valk die op vloog van de lantaarnpaal waar hij op zat. In plaats van weg te vliegen bleef hij naast de paal biddend hangen, zodat ik foto’s kon maken. Nadat ik klaar was, vloog hij weg, de landerijen over, naar het natuurgebied achter Roosteren. Nog geen kilometer verder zat er weer één op de lantaarnpaal. Opnieuw kreeg ik de ruimte om foto’s te maken voor hij verdween. Ik schakelde mijn TomTom in om richting Duitsland te rijden.

Op de K5, een nieuwe weg, in Duitsland net over de grens, zag ik een aangereden buizerd liggen. Ik wilde stoppen, echter er zat er weer ééntje bovenop mijn bumper. Wat een ergernis. Begrijpen de mensen die dit doen niet hoe gevaarlijk het is en dat je je hele leven pijn hebt omdat zij zo nodig in je auto moesten klimmen, omdat ze niet tijdig genoeg konden remmen, toen ik moest stoppen?

De eerste de beste afslag ging ik van de K5 af en reed via een secondaire weg terug naar de brug die over deze weg ligt. Hier kon ik mijn auto parkeren. Voorzichtig klom ik langs het talud naar beneden en liep een stuk langs de grote weg terug. De automobilisten begrepen er niets van, het is daar verboden toegang. Toch moest de buizerd daar weg, dat voelde ik. Vlak bij hem gekomen moest ik goed luisteren en kijken. De buizerd lag in een bocht, dus was ik vanaf de linkerkant van de weg niet te zien, wanneer ik midden op de weg stond om de buizerd op te rapen.

Ik nam hem in mijn armen. Een automobilist van de andere kant stopte naast me en was blij dat ik de vogel had opgeraapt. Hij was overleden. Zijn lijfje was nog niet stijf, het was kort geleden gebeurd, besefte ik. De buizerd had bloed aan zijn kopje en ergens onder aan zijn lijfje. Langzaam liep ik met hem terug, of was het een haar? Ik weet het niet. Dankbaar was ik dat ik hem vrij ongeschonden kon oprapen en in mijn armen had.

Terug bij het talud zocht ik een mooi plekje om hem te begraven. Halverwege zag ik een boom met er omheen een kuiltje. Het was glad door de gevallen sneeuw van afgelopen dagen, maar het lukte moeizaam om bij de boom te komen. Voorzichtig legde ik de buizerd op zijn zij neer. Zodat zijn kopje net iets hoger lag. Daarna dekte ik hem toe met hooi en gras zodat hij niet zomaar ontdekt zou worden. Natuurlijk vloeide er een traan, hij was zo mooi en gaaf. Opeens liet hij een klein veertje los, alsof hij dat als aandenken gaf. Het was de 2e keer dat ik een dode buizerd in mijn armen had. Moest ook weer even denken aan het eekhoorntje anderhalve maand geleden.
De buizerd die ik later onderweg ontmoette
Onderweg naar huis ontmoette ik opnieuw een buizerd, niet ver van de plaats waar de andere begraven was. Hij vloog zo dicht langs mijn auto en ik krijg zoveel tijd om hem te fotograferen, dat ik verbaast was. Zou het een bedankje zijn? Normaal blijven ze op grote afstand van me.

Waarom vind ik steeds overleden dieren onderweg? Een vraag die ik mezelf steeds weer stel wanneer ik er weer eentje vind. Het geeft een dankbaar gevoel, omdat ik weet dat zij weg willen van de wegen waar ze na hun dood vermorzeld worden door autobanden. Ze laten dit heel duidelijk weten en voelen. Of is het mijn eigen gevoel?


maandag 28 november 2016

De jonge wilde hengst en ik


Soms krijg ik tijdens het fotograferen van die bijzondere cadeautjes. Kleine wonderen noem ik dat. Tijdens het middaguur reed ik naar België, waar Berry ligt begraven. Een te lang verhaal om daar uitleg over te geven. Het is mooi te combineren met goedkoop tanken en mijn twee losse tanken te vullen met 40 liter petroleum voor de Zibro kachel. De benzine, 1.27 scheelt al een slok op een borrel, de petroleum nog veel meer. Hier kost 1 liter rond de twee euro voor de Zibro, in België 67 eurocent. De moeite waard om van Dilsen even door te rijden naar Maaseik waar deze speciale petroleum wordt verkocht.

Voorzijde wond
Wanneer je in Maaseik de brug over rijdt naar Nederland staan heel vaak aan de linker kant de wilde paarden. Zo ook vandaag. Ik parkeerde de auto. Normaal hou je flinke afstand van de paarden, maar iets zei me door te lopen in hun richting. Ik maakte de leider duidelijk dat ik ze met respect wilde benaderen en hij liet me begaan. Vooraan bij mij in de buurt stond een jong paard. Het kwam op me toe, terwijl zijn moeder bleef staan en toe keek. Opeens zag ik een hele grote wond aan het achterbeen van de jonge hengst. Ik vroeg hem of ik hem mocht helpen. Hij gaf toestemming. Ik begon om zijn genezing te bidden terwijl ik mijn handen richting zijn achterbeen hield. De hengst bleef doodstil staan, kwam alleen af en toe met zijn hoofd tegen mijn rug aanduwen. Mijn handen waren ijs en ijskoud. Ik wist niet of de healing via mijn handen doorkwam. Echter het feit dat hij zich door mij liet helpen moet de healing naar alle waarschijnlijkheid voor hem voelbaar zijn geweest. Ik mocht hem aaien en probeerde zoveel mogelijk klitten rondom de wond weg te halen. Af en toe tilde hij zelfs het gewonde been op. Op gegeven moment wit ik dat het genoeg was. Ik draaide me om en zag dat een vader en dochter al enige tijd foto’s van ons beiden hadden gemaakt. Ik zou ze toegestuurd krijgen.


Wat een speciale dag en wat een cadeau dat een wild paard zich zomaar liet helpen door naar me toe
Binnenzijde wond die doorloopt naar boven
te komen en aanvoelde dat ik met hem kon communiceren en healen. Op kleine afstand in de gaten gehouden door zijn moeder, die rustig bleef toekijken zolang ik met hem bezig was. Ik heb maar één verlangen, dat de wond gaat helen. Over een paar dagen ga ik terug om te kijken. Of ik hem terug kan vinden tussen de groep weet ik dan niet, dat zien we dan wel weer. Of er al die tijd niemand oog voor heeft gehad weet ik niet. Ik heb geen idee of zij door boswachters in de gaten worden gehouden. Het is een groep wilde paarden die zichzelf moeten redden heb ik begrepen, omdat ze wild in de natuur moeten (over)leven.
 
Zijn lach uit dankbaarheid na afloop van de healing

vrijdag 7 oktober 2016

Kaarsjes branden voor u zelf of voor anderen is weer mogelijk op mijn nieuwe website.

Kaarsjes branden voor u zelf of voor anderen is weer mogelijk op mijn nieuwe website.

Brand eens een kaarsje, stuur een engel of vraag om genezing voor uzelf of voor anderen

http://maussturmer.nl/pages/kaarsjes-branden/brand-een-kaarsje.php
http://maussturmer.nl/pages/kaarsjes-branden/doe-een-wens.php
http://maussturmer.nl/pages/kaarsjes-branden/kerstkaarsjes.php
http://maussturmer.nl/pages/god-ik-vraag-u.php


Wilt u een consult, klik dan op: 

http://maussturmer.nl/pages/contact.php

Werken deze linken niet, klik dan in de linkerkolom

maandag 18 juli 2016

Levensverhalen van jou en mij: Vogels van allerlei pluimages

Vogels van allerlei pluimages Levensverhalen van jou en mij: Vogels van allerlei pluimages: 2017-07-16. Wat een prachtige datum vandaag met twee zevens er in. De zevende dag is de rustdag. Vandaag is het zondag, rustdag. Geweld...

donderdag 7 juli 2016

vrijdag 20 mei 2016

zaterdag 13 februari 2016

zondag 7 februari 2016

Levensverhalen van jou en mij: Voetreflex en de gevolgen ervan

Levensverhalen van jou en mij: Voetreflex en de gevolgen ervan: Een week geleden kreeg ik een voetreflexbehandeling. Heerlijk, al deed het hier en daar behoorlijk zeer. Een teken dat het heel hard no...

dinsdag 26 januari 2016

vrijdag 1 januari 2016